FORTY YEARS VEERTIG JAAR veertig jaar lang zijn de vellen wit papier onder mijn handen doorgegaan en heb ik geprobeerd hun vredige leegte te verbeteren door kleine krullen kleine schachten van letters woorden neer te zetten     kleine opspringende vlammen niet één bladzijde was voor mij minder dan fascinerend een boeiend discours     dat zijn bleke zenuwen verbergt in de bochten van de Q's achter de krijgshaftige H's in de zwemvliezen van de W's     veertig jaar en zoals altijd stond ik vanmorgen weer stil terwijl de wereld nat en mooi terugkomt ik denk    dat taal niet eens een rivier is geen boom, geen groen veld niet eens een zwarte mier die kordaat discreet dag in dag uit van de ene gouden bladzijde naar de andere reist.

I HAPPENED TO BE STANDING IK STOND TOEVALLIG Ik weet niet waar gebeden heen gaan, of wat ze doen. Bidden katten terwijl ze half slapend in de zon slapen? Bidt de buidelrat als zij de straat oversteekt? De zonnebloemen? De oude zwarte eik die elk jaar ouder wordt? Ik weet dat ik doorheen de wereld kan lopen, langs de kust of onder de bomen, met mijn geest gevuld met dingen van weinig belang, in volledige aandacht voor mezelf. Een toestand die ik niet echt een echt leven kan noemen. Is een gebed een geschenk, of een verzoek, of maakt het niet uit? De zonnebloemen branden, misschien is dat hun manier. Misschien slapen de katten diep. Misschien ook niet. Terwijl ik dit dacht, stond ik toevallig net buiten mijn deur, met mijn notitieboekje open, zoals ik elke ochtend begin. Toen begon een winterkoninkje in de liguster te zingen. Het was helemaal doordrenkt van enthousiasme, ik weet niet waarom. En toch, waarom ook niet. Ik zou je niet overtuigen van wat je ook gelooft of wat niet. Dat zijn jouw zaken. Maar ik dacht, over het gezang van het winterkoninkje, wat kan dit zijn als het geen gebed is? Dus luisterde ik maar gewoon, mijn pen in de lucht.