NovemberVers is een initiatief van dichter Vanessa Daniëls georganiseerd door Creatief Schrijven en de Stad Antwerpen / November Boekenmaand. Tijdens NovemberVers schrijven we elke dag van die maand één gedicht.  creatiefschrijven.be Een selectie van mijn deelname.

AYE-AYE (calypso) koedoekangoeroekariboe koedoekangoeroekariboe koedoekangoeroekariboe capibarakiwi lorikakapokaketoe lorikakapokaketoe lorikakapokaketoe orangoetangoryx aye-aye (x6) quetzalnyalakob bongocaracaloribi bongocaracaloribi bongocaracaloribi uakaridikdik lamalemurebiturong lamalemurebiturong lamalemurebiturong irrawaddyyoda aye-aye (x6) axolotlwombat gekkowapitiimpala gekkowapitiimpala gekkowapitiimpala santamartaboomrat hispaniola solenodon hispaniola solenodon hispaniola solenodon pukunakariblob aye-aye (6x) beisahirolagnoe

OVER STELTVOGELS een ooievaar is geen lepelaar een lepelaar lepelt een ooievaar… is zeker geen lepelaar ook geen reiger of ibis (de lepelaar tussen haakjes evenmin) wel zijn het steltvogels is vastgesteld geen strandvogels waarover later in een ander vers wat is vastgesteld gedoublecheckt en peer-gecontroleerd is waar en moet worden aanvaard tot het tegendeel enz…

DE GEBEURTENIS sta ik aan het fornuis pan in de hand in dubio over eierkoek of verloren brood kijk ik over de schouder naar degene die de culinaire rubriek voor wereldliteratuur heeft ingeruild stel ik opgelucht vast dat mijn vertwijfeling onopgemerkt blijft zing ik binnensmonds van ienemienemutte om uit te komen bij grutten waarvan geen voorraad in huis laat staan tien pond wend ik een plots opgekomen psychose voor sla ik de pan staalhard op mijn hoofd herinner ik mij deze gebeurtenis enkele weken later

POES zag je hoe soepel de poes tussen stoelpoten en mensenbenen richting voedsel laveerde twistgesprekken negerend aan deze tafel over desiderata voor het kerstdiner terwijl onze stigmata voortdurend bleven bloeden ? hoe zonder vragen zij in stilte haar weg vond in deze kamer vol van ons enigmatisch geformuleerd geleuter over besognes en slecht verteerd verleden? alleen hier en nu zonder ooit is haar genoeg geen dode talen heeft zij nodig om te zijn wie zij is: gewoon een poes of liever nog kat want ook aan haar koosnaampje heeft zij vanzelfsprekend lak.

MET OMA OP RESTAURANT AAN DE KUST ik ben niet groot en word nog kleiner als haar stem van tafel tot tafel het restaurant vult: “ik begrijp de garçon niet hij spreekt niet de taal waarop wij trots zijn die heilig is zoals ook onze grond” zij kijkt mij glimlachend aan streelt over mijn haren haar petekind haar hoop op een geelzwarte toekomst