  Het Stille Pand (2006-2021)
Cel Overberghe maskerade
DUIF Een duif, gevoed met gedachten vliegt weg, wordt stip, verdwijnt achter de einder en wordt woord.
Zo bevrucht zij hen met twijfels hun zekerheden in beton gegoten, zwaarwichtig in hun overtuiging, hun balast.
Vanuit vogelperspectief stuurt zij zinnen naar dwalende dichters die angstig hun gewichtloosheid ervaren, duizelig en transcendent.
MASKERADE ik loop ‘s ochtends over straat, een lege straat, of toch bijna. Een eenzame figuur aan de overkant komt voorbij, gemaskerd maar niet in feeststemming zoals op een plein in Venetië tijdens het Carnaval. Zijn ogen drukken twijfel uit. Schichtig schuift hij voorbij als een schaduw, bang voor spoken met een virus in hun staart. Ook ik ben waakzaam maar kijk rond met open blik. Mijn eenzaamheid is ditmaal mijn geluk, mijn schild tegen dreigend gevaar. Het is nog vroeg wanneer ik mezelf uitlaat als een hond die zijn poot heft tegen het virus, het onderwerp van de dag.
© schilderij: Cel Overberghe